W sobotni wieczór, 5 lipca 2025 roku, nasza wspólnota parafialna po raz kolejny zgromadziła się, aby wspólnie uczestniczyć w nabożeństwie fatimskim. Był to czas modlitwy, refleksji i publicznego wyznania wiary, który zgromadził grono wiernych, pragnących oddać cześć Matce Bożej i odpowiedzieć na Jej fatimskie wezwanie.
Uroczystości rozpoczęły się o godzinie 18:00 adoracją Najświętszego Sakramentu, którą w duchu skupienia poprowadził Ks.Krzysztof Piekarski. Tuż po niej rozpoczęła się Msza Święta, której przewodniczył i homilię wygłosił Ksiądz Proboszcz.
Ksiądz Proboszcz w trakcie homilii przedstawił refleksję nad tym, czy nasza cześć dla Matki Bożej jest autentyczna i czy przekłada się na konkretne czyny. – Jesteśmy narodem maryjnym, stanowimy parafię maryjną – parafia ta nosi przecież tytuł Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Mamy liczne nabożeństwa: dziś nabożeństwo fatimskie, czcimy Maryję w pierwsze soboty, a w szczególny sposób Jej Niepokalane Serce. Warto jednak zapytać, czy zatem naprawdę przyjmujemy przesłania, które Ona do nas kieruje, czy też jesteśmy na nie obojętni? Nie wystarczą bowiem tylko zewnętrzne gesty. Nie wystarczy nabożeństwo, nie wystarczy procesja – to za mało. Potrzeba, aby oddziaływanie Maryi przenikało nasze życie osobiste, abyśmy przyjmowali te słowa, które wypowiedziała, i nimi żyli.
Następnie Ks. prał. Jan Biedroń ukazał znaczenie konkretnego daru, jaki Maryja pozostawiła nam w Fatimie, zachęcając do jego ponownego odkrycia. – Warto dziś zapytać, w kontekście lipcowych objawień Matki Bożej w Fatimie, ile razy odmawiamy modlitwę: „O mój Jezu, przebacz nam nasze grzechy…” – tę modlitwę fatimską, której Maryja nauczyła dzieci. Jest to modlitwa podyktowana przez samą Matkę Bożą, a więc ma ona swoją głęboką treść i poprzez nią wskazuje, jak bardzo potrzeba odnowy w sercu każdego człowieka. Przez tę przemianę serc będzie dokonywała się także odnowa w całym świecie. Idąc za chwilę w procesji, kiedy wznosząc dłonie, będziemy tę modlitwę wypowiadać, spróbujmy utożsamić się z wydarzeniem z 13 lipca 1917 roku. Wyobraźmy sobie, jakby to Maryja chciała dzisiaj ciebie i mnie tej modlitwy nauczyć i prosić, abyśmy przy różańcu ją odmawiali. Przez nią łączymy się w modlitwie z tymi wszystkimi, którzy tak bardzo potrzebują naszego modlitewnego wsparcia, bo jesteśmy wspólnotą, połączeni niczym łańcuch, który – mocno spięty – będzie prowadził nas wszystkich do nieba.
Po zakończonej Eucharystii, zgodnie z fatimską tradycją, ulicami naszej parafii wyruszyła procesja z figurą Matki Bożej. Wspólny śpiew i modlitwa różańcowa były poruszającym świadectwem wiary i przywiązania do Maryi.
Całość nabożeństwa zwieńczył Apel Jasnogórski, który odśpiewano w kaplicy wieczystej adoracji, zawierzając Matce Bożej całą naszą parafię, nasze rodziny i nas samych.
